Portal Literacki - Fabrica Librorum. Literatura: wiersze, opowiadania, felietony, eseje.

Autor: synthspirit

BEING JÓZEF OLEKSY

Poniższy żarcik pozornie jeno nawiązuje do kilku dzieł, o których głośno ostatnio na Portalu.
Poprzez wzgląd na jedynie słuszną „metodologię dyskusji”, z uwagi na duży stopień autentyczności opisywanych zdarzeń oraz w trosce o swe własne, kruche ego, Autor serdecznie uprasza Szanownych Komentatorów o jedynie pozytywne wypowiedzi.
_______________________________________________

No, jest wreszcie ta sałata. Kuchnia mać, jest siódma czterdzieści trzy, esemesa wysłałem dziesięć minut temu. Dobrze, że mądry doświadczeniem nie poczekałem z tym do za piętnaście. Starą jasny szlag by trafił. Panie Rysiuk, tu szkoła jest, nie, tego, dom uciech! W dodatku gimnazjum, nie uniwerek, więc niech się pan o akademickich kwadransach nie rozmarza! Ponoć klasówki pan dzisiaj robi, więc marsz do klasy, migusiem!

Miguś. Miguś to się nazywa, albo jakoś tak podobnie, jeden mój współrodzic z przedszkola, co to, jak mnie wychowawczyni mojej latorośli przed chwilą uświadomiła, położył się, nie, położyła, to baba, choć nie wygląda, na biodro do szpitala. Dziwna sprawa z tym biodrem. Babsko może paskudne, ale raczej niestare, a tu i biodro, i podagra, i globus, i chudy byk raczy wiedzieć, co jeszcze. U nich to podobnież rodzinne wyszeptała mi do uszka pani przedszkolanka, po czym, już nieco głośniej, złożyła mi kryptopropozycję nie do odrzucenia bo wie pan, panie Andrzeju, pani Miguś u nas w trójce była, nie ma jej kim zastąpić, a tu i dzień matki, i dzień dziecka, i wyprawki na przyszły rok trzeba przygotować…Ech, szkoda gadać.

No, szkoda. Teraz, w tubę jeżozwierza, mam nowe hobby. Dla zdrowia i uciechy uganiać się będę po hurtowniach artykułów dziecięco-papierniczych (jak to miło, że w mieście powiatowym Komża jest jeno jedna) i oszacowywać ceny tudzież nadajność kredek, wyklejanek, mazaków, farbek, misiów i inszych patysiów dla trzydziestoosobowej, wliczając w to moje dziecię, hordy rozwrzeszczańców. Poezja. No. Baudelaire co najmniej.

A już zupełnie najmniej to chce mi się obcować z ekskoleżankami pani Miguś. Jakoś średniawo sobie siebie samego wyobrażam wplątanego w historię wszystkich chorób Kajtusia i kontrhistorię dziwnych przypadków Weronisi. Nie orientuję się też specjalnie w dziejach najnowszych Edyty Herbuś, ani w losowych perypetiach Mroczek Bros. No i zupełnie nie umiem obrabiać nikomu miejsca, gdzie linia pleców przechodzi w linię ud, a czynność ta jest niestety ulubioną rozrywką moich nowych ko-członkiń rodzicielskiej trójcy świętej. Właścicielkami obiektów obrabiania bywają najczęściej pracownice Przedszkola, z panią Danusią (to ta od szeptania na uszko i niedoodrzucalnych propozycji) i panią dyrektor na czele. Bo przecież kto to słyszał, żeby tych dzieci na dwór jakoś nieprzyodziać. A to żarcie tam jakie paskudne, nosz przecież mogłaby zatrudnić kucharki ze zdarzenia za te pieniądze, nie? I w ogóle, jak ta baba się ubiera! Rozpacz!

Czarna, jak mawia babcia Ina, czyli moja teściowa. W ogóle podziwiam kobietę, bo ona, jako emerytowana nauczycielka jeden-trzy, przebywając wśród swych koleżanek po fachu nonstopkolor ma do czynienia z mistrzyniami uniwersum w protekcjonalnej paplaninie, rekordzistkami galaktyki w gadaniu o niczym i czempionkami wszechwag w głaskaniu wszystkich po główkach z odpowiedniej wysokości. Właściwie to nigdy nie mogłem wyjść z osłupienia. Przecież to idzie ogłupieć. Jak mamusia sobie z tym radzi? pytałem już co najmniej kilkakrotnie. A wiesz, bo my tam sobie, podczas tych babskich wieczorków, popijamy co nieco. zwykle odpowiada. A ja ciągnie dalej jestem jak Józio Oleksy. Gadam z nimi, ale potem, jak sobie popiję, to zapominam. Całe szczęście, że jeszcze żadne ploty o układzie prezia ze mnie nie wyszły. Ale tak w ogóle, to ćśśś. Tylko tobie o tym mówię.

Rechoczę po cichu do wspomnienia babci Iny, zatwardziałej chadeczki, porównującej samą siebie do księżycowego bossa Ordynackiej. Ale także do obrazu babci Heli, czyli mojej mamy, jeszcze bardziej zatwardziałej chadeczki, fukającej po cichu na wspomnienie „Olina”. Lepiej by było nie wypowiadać się przy przyzwoitych osobach na temat tego oślizłego gada. Nie zajmuj się już tym, Andrzejku, tylko chodź mi tu pomóż z tym hateemelem walczyć. Nie mogę zupełnie tego swojego bloga w ryzach utrzymać, no!

No i poszedłem walczyć z hate-ML’em, a przy okazji przypomniałem sobie, ze niegdyś Józef O. kojarzony był nie tyle z bibą u Gudzowatego, co raczej z braćmi K. Znaczy się z braćmi Koala, Franiem i Beniem, co to latają po okolicy i tylko filują, komu by tu nie pomóc. Premier, minister, marszałek, kimże on nie był. Ale zawsze Kudłaty Józek git ciągnął wózek. No.

W pół otwierania tylnych prawych drzwi czuję nerwową wibrację telefonu. Nuovo mesaggio ricevuto. Na potrzeby ewentualnej przyszłej emigracji przestawiłem kiedyś menu na włoski. Wiadomość od: Karol. I czego ty chcesz ode mnie, braciszku? Słuchaj, awaria w mieście, skocz za mnie do WKU i odnieś moje zaświadczenie, co? Jasne, jasne.

Nieco zniecierpliwiony taksówkarz zerka na mnie przez ramię.
Dokąd?
Wszystko jedno. Ja wszędzie jestem potrzebny.

Tylko, jakby przypadkiem to pan mnie później z roboty odbierał, proszę mi przypomnieć, że mamy zajechać do sklepu. I że Persil mam kupić. Do kolorów.


Zarejestruj się	Strona główna · Twoje konto · Wyślij tekst