Portal Literacki - Fabrica Librorum. Literatura: wiersze, opowiadania, felietony, eseje.

Autor: flamenco

- Dom pogrzebowy Klon, słucham?! - głos w słuchawce zdawał się mijać z prawdą.
- Dzień dobry, Elwira Wilk z tej strony, chciałam się umówić na... to znaczy chciałam...
- Jesteśmy do pani dyspozycji jutro, od godziny ósmej - uratowała więdnące gardło podpowiedź.
- Dziękuję pani bardzo, będę zaraz po otwarciu - Elwira starała się wlożyć w łamiący się głos odrobinę elegancji i opanowania. Z wdzięcznością pomyślała o empatycznej rozmówczyni, której krótki oddech i przyciszony głos zdradzały zrozumienie dla bólu, być może nawet coś więcej. Wzruszenie.
Nawet jeśli na początku odniosła wrażenie, że osoba po drugiej stronie słuchawki wcale nie słucha, to z pewnością błędnie zinterpretowała intencje.
Kolejny raz źle oceniam ludzi, widzę same klony odarte z resztek ludzkich odruchów - pomyślała, odrywając się na siłę od uginającej kolana rzeczywistości.

Odłożyła słuchawkę na widełki stylowego telefonu, wrzuciła do pomarańczowej torebki pęk kluczy i szybkie staccato szpilek odprowadziło ją po kamiennej mozaice do drzwi. Odruchowo zerknęła w lustro - wyblakłe kosmyki posłusznie usadowiły się za uszami, najwyraźniej nie chcąc sprawiać dodatkowych problemów. Uśmiechnęła się gdzieś w pustą przestrzeń po nim, jakby znów delikatnie przemknął talią w kierunku zmęczonych codziennością piersi i uniósł je na miejsce, w którym pierwszy raz zdyszana miękkość spotkała jego stanowcze dłonie...

Spuściła wzrok i otrzeźwiała. Otworzyła dolną szufladę stojącej za plecami komody i wyjęła czarny, zamszowy worek. Matowy, zupełnie jak teraz ona. Przełożyła klucze, dokumenty, portfel, beżową pomadkę i wybiegła w zapadający wieczór, zatrzaskując za sobą drzwi domu pustego bardziej, niż kiedykolwiek przedtem.

*****

- Proszę przyjść, o której będzie pani wygodnie - powtórzyła myśl Zuzanna. - Do zobaczenia.

- Opamiętaj się! Chyba zakapowała, że coś jest nie tak!
- Przecież to nie ja się wiję i sapię, kochanie - Wacław z szelmowskim uśmiechem wychylił rudą, potarganą łepetynę spod fioletowej sukienki.
- Wyglądasz, jakbyś się wgryzł w kosz brzoskwiń, wytrzyj się - zripostowała Zuza.
- W jedną, ale za to jaką soczystą! - kontynuował przekomarzanki potarganiec. - Nie łam się, mała, na bank tamta ze słuchawki nie skojarzyła. Najwyżej wzięła twoje jęki za wyraz współczucia, może nawet jaką pochwałę zaliczysz u szefostwa, kto wie...
- Dobra, już nie świruj, bo stygnę - Zuza zagrnęła chłopaka udami z powrotem do raju.

*****

Przez okno wpadł zbłąkany dmuchawiec. Słońce juz od dobrych kilku godzin dudniło o parapet gorącem. Maurycy, który przed chwilą wrócił z porannych łowów, chwytał z satysfakcją dziarskie promienie w stare kości. Wypłowiała sierść lśniła w tym kiczu jak na wystawie z cepelią.

- Dzień dobry, przyszł... - Elwira, zaanonsowana cichym pukaniem kulturalnej i obytej czterdziestokilkulatki, zawiesiła się w środku zdania zdumieniem.
- O rany! Wacek, rusz się! Nie tak się rusz, cholera, ja przepraszam najmocniej, my z kolegą, znaczy się, ja i mój przyjaciel, to znaczy, my zaspaliśmy i my... błagam, niech tylko pani nie mówi nic szefowi, ja to wszystko zaraz wytłumaczę, Wacek! ogarnij się! Proszę nas zrozumieć, my się kochamy i... o Boże!

Wacław przeciągnął się pełnią porannych możliwości dwudziestoletniego męskiego ciała, rozziewał zaspaną, szczęśliwą gębę, uchylił powieki i zdębiał. Stał w bezruchu, a Zuza nieudolnie próbowała zasłonić swego Adonisa prześwitującym ze starości prześcieradłem. To jednak - mimo wieku i stopnia zużycia - okazało się nader dowcipnym współpracownikiem dziewczyny i spłynęło liryczną falą, by prozaicznie zawisnąć na kołku. Wacława.

- Dajcie spokój. My też pierwszy raz zrobiliśmy to pod klonem, uwiodłam go bez odrobiny wstydu na policzku. Wiedziałam, że to będzie właśnie ten jeden jedyny, ten na długie lata. Pamiętam jeszcze cholerne, rozbiegane chaotycznie mrówki, poczułam się... prawie jak Telimena z tym moim Tadeuszem w naszej świątyni dymania. Tak to się teraz mówi chyba? Wtedy też świat kręcił się wokół cycka, nie ma co egzaltować rzeczywistości - Elwira żwawym krokiem wymaszerowała z zatłoczonego w tej sytuacji pomieszczenia, nie kryjąc błysku w znów młodym oku. - Przyjdę po obiedzie.

Wacek zmiękł, a Zuza długo jeszcze zbierała zadbaną szczękę z podłogi, zanim wydukała krótke babka z klasą, nie ma co!

Drzwi pokoiku na zapleczu domu pogrzebowego Klon uchyliły się jeszcze na kilka sekund, by wpuścić do środka ciepłe dziękuję Elwiry.


Zarejestruj się	Strona główna · Twoje konto · Wyślij tekst