Portal Literacki - Fabrica Librorum. Literatura: wiersze, opowiadania, felietony, eseje.

Autor: flamenco

.

Tej nocy Józef spał na raty. Budził go każdy szmer wiatru, jakby ktoś siedział w jego głowie i kazał nasłuchiwać konspiracyjnych wieści. Dopiero tuż przed świtem zmrużył oko na dłuższą chwilę.
Z początku uśmiechnięty, z przyjemnością wygrzewał kości u brzegu życiodajnego Nilu. Rozkoszował się widokiem, który doceniło nawet słońce, rzucając snop ciepłego światła wprost na kąpiącą się tuż obok kobietę.

- A mój pan czemuż tak zachłannie na mnie spoziera? Przecież widuje swoją nałożnicę niemal każdej nocy.
- Twoim panem, o pani, jest twój pan - tu Józef zorientował się, że tym językiem daleko nie popłyną i postanowił nieco uprościć igraszki. - Ty wiesz co, Potifarowa? Może my sobie jednak mówmy na ty, to sporo uprości i rozjaśni.
- Przepraszam najmocniej, ale od rozjaśniania, to jestem tu ja! Jak sobie państwo nie życzy, to sobie państwo poczeka do wieczora, aż wzejdzie ten zblazowany łysek, ta popierdółka, której się odbija moim blaskiem, ten...
- Dobra już, dobra, nie marudź, tylko stój!
- Schlebiasz sobie. Mnie dopiero taki jeden Miki wstrzyma, ale pomarzyć miło, nie?
- Wiesz, co miałem na myśli... Na litość bogów! Została mi chwila na drzemkę i musi ją mitrężyć akurat słoneczne ego z nadciśnieniem? - Józef spojrzał błagalnie w górę. - Obiecuję złożyć stosowną ofiarę, tylko już...
- Ofiarę? Posuwasz żonę mojego syna i śmiesz mnie usuwać, pardon, w cień?!
- Par-że-co ?
- Kiedyś dopiszą do tego, co lubicie praktykować z Potifarową także język myśli i słów. Będzie równie przyjemny dla ucha, co twój dla... hm... no dobra, mniejsza o to, pomilczę te kilka chwil, niech będzie moja strata, a twoja przyjemność.
- Dziękuję, o czcigodny Ra. Zaraz, zaraz... Szlag by to trafił! Widzisz, coś narobił? Może chociaż okaż nieco życzliwości i powiedz, czy z góry widać, gdzie się moja bogini wypłukała z tej piany, cośmy jej nabili niepotrzebnie.
- No nie bardzo, ci powiem. Może się utopiła? Wiesz, przypływ dzisiaj.
- Nie kombinuj, to rzeka jest, ona nie ma przypływów.
- To może ją jaki wartki prąd poraził, czepiasz się słówek.
- Wolałbym się nie tłumaczyć Potifarowi ze zniknięcia jego damy.
- Temu damy, tamtemu damy...
- Przestań dowcipkować, gdy ja się o gardło swoje obawiam!
- Józek, ale ty kojarzysz jeszcze tak mniej więcej, że to sen?

Józef starł z czoła pot, wziął głęboki oddech i obrócił się na drugi bok.

- O tak - wymruczał przez sen - poleżę w tych niezmąconych niczyją obecnością okolicznościach.
Słońce, nieco już bledsze, milcząco pieściło zmarszczki na powierzchni wody. Delikatny wiatr tańczył w długich włosach Józefa. Piasek wtulał się w opaloną skórę mężczyzny. Ptasia rodzina urządziła najmłodszemu pokoleniu lekcję dobrych manier gdzieś w tle. Kilka much kulturalnie dyskutowało o wyższości kuchni egipskiej nad ubogą dietą hebrajską, na którą część z nich była skazana ze względu na feralne miejsce zamieszkania. Żaby ćwiczyły okolicznościowe przyśpiewki przed sobotnim przyjęciem na cześć faraona. W sumie infantylny bzdet - nic, tylko spać.

- O, czyżby moja zguba odnalazła drogę? - Józef uniósł głowę znad ziemi, podekscytowany samym pomysłem na dalszy scenariusz.
Woda, wyraźnie poruszona, spiętrzyła się od południa ku brzegowi. Coraz wyraźniejszy odgłos brodzących nóg przywracał szeroki uśmiech na twarz mężczyzny, który na chwilę nawet przymknął powieki, by szybciej wywołać w myślach obraz upojnych krągłości, jędrniejących w strugach chłodnej wody. Już czuł zapach miękkiej, mlecznej skóry swojej kochanki i.. niestety, wtedy otworzył oczy.
- Krowy? A co tu do cholery robią krowy?! Co tu się wyprawia?! To ma być jakaś zemsta bogów, czy.. aha! To wszystko twoja sprawka, tak?! - Józef wbił wściekły wzrok prosto w słońce, bezładnie machając rękoma.
- Wybacz, stary. Tak wyszło. Sam rozumiesz, że sny prorocze mają priorytetowy charakter, a mój syn jest akurat poza zasięgiem. Nie moja wina, że ma załączoną opcje przekierowanie rozmowy.


Zarejestruj się	Strona główna · Twoje konto · Wyślij tekst