Portal Literacki - Fabrica Librorum. Literatura: wiersze, opowiadania, felietony, eseje.

(Ocena czytelników: 0)
przez dnia 29-10-2009 o godz. 21:26:36

Flamenco, sporo jest pięknie domyślane. Dlatego jestem za "klinem w głowie", nie za typowym trupem w szafie. Trupy w szafach zostawmy, nie bardzo pasują do poświatowych przyjaźni z bladowirtualnym pomysłem na półpełnię poczucia się potrzebnym, na studium emocji w ekranem związanych, zasiecionych, dryfujących przez porty i bramy.
Dialogi piszesz wyważone, a postacie dialogami odkrywają całkiem, całkiem niebagatelne wnętrze, więc nie są to ludzie chcący siebie wyrażać prosto. Poprzez dialogi zaczyna się rozumieć jakim cudem wirtualna postać może zawładnąć częścią człowieka, i to tak, że emocja towarzysząca temu jest prawdziwa, chociaż wciąż odnosi się, wypływa, ze świata nierealnego. Didaskalia powinny sprostać tym dialogom, mało tego, to one mają tutaj chyba więcej ról do spełnienia.
Czy uważasz, że ktoś chcący sobą zainteresować dopowiadałby swoją historię z nierealu tak, by dziecko umieścić w domu opieki, partnerkę-rozmówczynię ( - chyba błędu nie popełniam nazywając rzeczy po imieniu - ) z nierealu pochować na raka trzustki? Łzawe historie są wpółczesnie aż tak interesujące, że warte samoprzekonywania się aż po utwierdzenie w nieprawdzie domysłu, który daje to niby bardzo potrzebne złudzenie "butel tlenowych"?
To nie jest opowieść o bezdomnym człowieku, a opowieść osamotnionych ludziach, jednak jest już o krok od opowieści o bezpaniowym wyczekiwaczu, a wtedy ja jako czytelniczka odpadam, nie dla mnie opowiadanie.
To spore różnice. Dlatego wolałabym poczytać o takich relacjach, i takich ludziach, którzy nie idą na łzawe łatwizny, a i kontakt między nimi nie jest wyprowadzony od kanapki z serem, do tej na potem wyobrażonej sobie kanapki jakiejkolwiek - bo mnie znuży, bo dla mnie nie będzie po chwili o czym czytać, nie będzie to założone studium emocji. Stąd pojawiły się moje uwagi - stąd oczekiwanie od autorki o ujęcie kilku zdań, lub też dorzucenie takich, jakie nie są dofantazjowaniem tak prostym, że pojawia się to samookreślenie się bohatera "trup w szafie", po czym jest umierająca w cierpieniach z powodu raka, oraz dobite zostaje tym, że jej dziecko trafia w domu opieki.
Dopracowanie drobiazgów w zbudowaniu szkieletu dla takiego przekazu byłoby strzałem w dziesiątkę. Skoro temat Cię trzyma, coś sprawia, że poświęcasz tematowi czas, ufam, że niebawem coś dobrego się wkluje, utkanego tak misternie, tak subtelnie, że powali na kolana. I tegoż życzę, Tobie, sobie, innym czytelnikom.
Pozdrawiam - :)
Elm.


Zarejestruj się	Strona główna · Twoje konto · Wyślij tekst